.png)
TEL AVIV – Në foton e varur mbi shpatulla, ai ka veshur tuta të bardha, maskimi i përdorur për të depërtuar në aeroplanin Sabena – fluturimi 571 nga Brukseli për në Izrael – për të sulmuar sulmuesit palestinezë me 16 burra nga njësia speciale Sayeret Matkal, me qëllim lirimin e 90 pengjeve. Nën urdhrat e Ehud Barak atë pasdite të vitit 1972 ishte edhe Benjamin Netanyahu, i cili në autobiografinë e tij të botuar disa muaj më parë akuzon ish-komandantin se ka marrë meritat për suksesin edhe pse “roli i tij i vetëm ishte të qëndronte në pistë dhe t’i binte bilbilit”.
Në këto ditë dramatike, në moshën 81-vjeçare, ushtari më i dekoruar në historinë e Izraelit – ishte shef i shtabit dhe ministër i mbrojtjes derisa u bë kryeministër duke mundur Bibin në një betejë të drejtpërdrejtë – nuk dëshiron t’i përgjigjet inateve të gërmuara nga e kaluara apo për të kritikuar kreun e qeverisë.
Ai e bëri këtë për dhjetë muaj duke kontestuar nga skena e demonstratave “puçin antidemokratik” të kryer nga koalicioni në pushtet, ndërsa e djathta i kujtoi atij medaljen e pakënaqur të “politikanit më pak të dashur nga izraelitët”. “Ky është momenti për unitet – thotë ai në apartamentin në një nga zonat më elegante të Tel Avivit – sepse ne kemi pësuar sulmin më shkatërrues që kur ka lindur kombi. Netanyahu ka humbur besimin e njerëzve dhe ushtarëve, njerëzit e tij tashmë po manovrojnë që në të ardhmen të mund të përpiqet të mohojë përgjegjësinë. Dita e gjykimit do të vijë për të, shumë më shpejt se sa mendoni”.
Shefi i shtabit, shefi i shërbimeve sekrete të brendshme dhe inteligjenca ushtarake kanë kërkuar ndjesë për fatkeqësinë e së shtunës së kaluar.
“Është një dështim i paprecedentë në të gjitha nivelet. Udhëheqësit kanë kultivuar për vite me radhë idenë se Hamasi mund të zbutet. Netanyahu në veçanti e la Katarin t’u jepte fondamentalistëve miliona dollarë në para.
Ai shpresonte t’i mbante ata të lumtur duke paguar ryshfet ndërsa i përsëriste komunitetit ndërkombëtar: e shihni, si mund të negocioj me Abu Mazen nëse ai kontrollon vetëm gjysmën e palestinezëve? Ndërkohë Hamasi po forcohej”.
Ju keni qenë Ministër i Mbrojtjes gjatë operacionit Cast Lead, midis 2008 dhe 2009, dhe me Shtabin e Përgjithshëm vendosët të përgjysmoni Rripin, tanket e vendosura nga lindja në Mesdhe, një nga inkursionet më masive tokësore në shumë përleshje me Hamasin.
“Ideja ishte të ndahej Gaza në sektorë të ndryshëm për të qenë në gjendje të operonte me trupa nga brenda. Më duhej të ndaloja lëshimet e raketave dhe në të njëjtën kohë të bindja Egjiptin që të ndërhynte, dhe të na zëvendësonte në fushë. Por Omar Suleiman, në atë kohë shef i shërbimeve sekrete, më vuri krahun mbi supe dhe buzëqeshi: na e morët në 1967, tani mbajeni. Në realitet, ne ishim tërhequr për katër vjet, kështu që i propozova Abu Mazenit që ta ndihmonim të rimarrë kontrollin që Hamasi i kishte hequr me armë: për të ishte e pamendueshme – dhe e kuptoj – të kthehej në Rripin e bartur mbi tanket izraelite”.
Edhe tani hipotezohet ndërhyrja e një force shumëkombëshe arabe.
“Një forcë ndërkombëtare duhet të mbushë boshllëkun për 4-5 muaj pasi të eliminojmë Hamasin. Deri në mundësinë e rivendosjes së pushtetit të Autoritetit Palestinez mbi Rripin”.
Ju shpesh përsërisni maksimën e gjeneralit francez Charles de Gaulle: “Asgjë nuk e forcon autoritetin si heshtja”. A po zgjedhin gjeneralët dhe politikanët fjalët e duhura, duke heshtur kur është e nevojshme?
“Është një ekuilibër themelor për të gjetur, më duket se toni po ndryshon pas tronditjes së ditëve të para, të paktën në komandat ushtarake. Izraelitët duhet të ndiejnë se mund të besojnë përsëri, se ne mund të bashkohemi sërish – pas muajsh të tëra përçarjesh politike – pas liderëve që e kuptojnë situatën. Mesazhe të matura, të pastra”.
Megjithatë, në mesin e besnikëve të Likudit të Netanyahut, disa vazhdojnë të luajnë politikë sikur vendi të ishte në një fushatë zgjedhore dhe jo të përfshirë në një fushatë ushtarake. U bërtasin familjeve të pengjeve “tradhtarë” që kërkojnë llogari, për pushtimin e njëmbëdhjetë ditëve më parë ia hedhin fajin “mposhtësve të së majtës”.
“Ata ‘disfatistët’ janë rezervistët, ushtarët e forcave speciale, pilotët e forcave ajrore që në vetëm pak orë e shndërruan lëvizjen e protestës në një makinë ndihme për ushtarët në front dhe për familjet e evakuuara nga fshatrat e shkatërruara në jug. Ata ndërhynë në konfuzionin, në mungesën fillestare të qeverisë. Dhe ata që kishin kërcënuar se do të braktisnin stërvitjen për të kundërshtuar planin antidemokratik të drejtësisë ishin të parët që u shfaqën në kazermë pas sulmit.”
Në qeveri me vetë Netanyahun, si Ministër i Mbrojtjes, ai shtyu forcat e armatosura të investonin miliona dollarë në përgatitjen e një sulmi të mundshëm kundër qendrave bërthamore iraniane për të parandaluar Teheranin të prodhonte bombën atomike. Të shtunën blitz goditi nga shumë më afër.
“Kjo përpjekje nuk e largoi vëmendjen e ushtrisë nga kërcënimet e tjera. Unë isha i bindur atëherë – dhe mbetem i bindur – se sitet iraniane duhet të bombardohen, të tjerët në koalicion menduan ndryshe dhe ata ishin shumica. Ishte ky kërcënim i besueshëm që e shtyu Presidentin Barack Obama të negocionte marrëveshjen me Iranin: ai vonoi zhvillimin bërthamor dhe mund ta shtynte atë për 10 vjet, nëse Netanyahu nuk do ta kishte shtyrë Donald Trumpin për të tërhequr Shtetet e Bashkuara nga marrëveshja Marre nga: corriere.it
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
