.png)
Gazeta Si – Ndërsa dielli perëndonte mbi Mesdhe, predha mortajash të lëshuara nga një garnizon i fshehur i Hamasit u dëgjuan gjithnjë e më shumë pranë.
Kur një predhë u rrëzua 200 metra nga posta komanduese e një brigade izraelite në një lagje në veri të qytetit të Gazës, ushtarët menjëherë shkuan në mbrojtje.
“Një predhë mortaje ra pikërisht këtu mbrëmë”, – zbulon një zyrtar. “Shumica e terroristëve të Hamasit në këtë sektor janë eliminuar ose janë arratisur, por ka ende mjaft prej tyre përreth, sa nuk duhet t’i largojmë kurrë rojet tona”.
Teksa flet, nga frëngjitë e tankeve “Merkava 4” rreth post-komandës, artileritë vazhdojnë të vëzhgojnë godinat e fundit shumëkatëshe që janë ende në këmbë.
Ato përdorin video-kamera të ndjeshme ndaj nxehtësisë për të zbuluar shenjat më të vogla të lëvizjes dhe më pas hapin zjarr me mitralozë kundër pikave të dyshimta.
“Militantët e Hamasit janë strehuar të gjithë nën tokë”, – shpjegon një nënkolonel, komandant brigade.
“Ata nuk na luftojnë hapur. Dhe e kemi të vështirë t’i identifikojmë kur dalin për pak çaste nga një prej hyrjeve të rrjetit të tunelit, për të tentuar një pritë”.
Divanet e kuqe
Vendkomanda ndodhet në verandën e një vile me pamje nga deti, tashmë e kthyer në një grumbull rrënojash.
Në një tavolinë, ushtarët rregulluan racionet e tyre. Është e vështirë të kuptosh se sa kate kishte shtëpia fillimisht, vetëm kati përdhes mbeti pothuajse i padëmtuar. Një tub uji, i padobishëm dhe i përdredhur, tregon nga një cep drejt tavanit.
Nga ajo që ka mbetur nga kati i parë, mund të shihen disa divane të kuqe në një dhomë pa mure, të varur në disa trarë tavani.
“Ne kemi parë shumë pak civilë në tetë ditët që kemi qenë këtu deri tani”, – thotë nënkoloneli. As ata nuk i dalluan njerëzit e Hamasit. Pranë stacionit qëndron një ndërtesë shkolle, krahu i majtë i saj është një grumbull rrënojash.
“Nuk kishim ndërmend të godisnim shkollën”, – shpjegon oficeri. “Por Hamasi hapi zjarr nga ai drejtim dhe kur ata qëllojnë ndaj nesh, ne përgjigjemi. Ata qëlluan edhe nga xhamia”.
Minarja e xhamisë tani është anuar nga njëra anë, pasi është goditur drejtpërdrejt nga një predhë artilerie.
Pavarësisht vigjilencës së vazhdueshme të dronëve izraelitë që gumëzhinin në ajër, Hamasi ende gjen mënyra për të synuar trupat.
Mundësia për të vënë në dukje shkatërrimin, u dha dje duke ndjekur nga pas “Brigadën 401”, e angazhuar duke hapur rrugën e saj për në qytet.
Në një luftë në të cilën faktet dhe detajet përballen me të njëjtën kokëfortësi si metrat e territorit, aksesi kontrollohet rreptësisht dhe kjo histori iu dorëzua Forcave të Armatosura të Izraelit (IDF) për miratim.
Shkatërrimi
Jemi të rrethuar nga ajo që ka mbetur pas zjarreve të fundit. Është menjëherë e qartë se qendrat e popullsisë në sektorin verior të Gazës janë rrafshuar pothuajse të gjitha me tokë.
Në vetë qytetin e Gazës, dëmet janë të mëdha, megjithëse disa ndërtesa mbeten në këmbë edhe pas katër javësh bombardime, të cilat (sipas ministrisë së Shëndetësisë të kontrolluar nga Hamasi), kanë shkaktuar mbi nëntë mijë viktima.
Njëqind e gjashtëdhjetë kilometra në lindje, diplomatë nga vendet arabe u mblodhën në kryeqytetin jordanez, Aman dhe bënë thirrje për një armëpushim të menjëhershëm.
Sekretari i Shtetit i SHBA, Antony Blinken, nuk ishte dakord: një armëpushim do ta kishte lënë Hamasin “në vendin e tij, duke pritur të rigrupohet dhe të përsërisë atë që u krye në 7 tetor”.
Pak më parë, kur kolona e blinduar kaloi atë që dikur ishte barriera e kufirit, tashmë pothuajse plotësisht e çmontuar, dy predha shumë të shpejta kaluan mbi kokat tona. Ato vijnë nga jugu. Pak çaste më vonë, sirenat bien në qytetin izraelit Ashdod.
Raketat neutralizohen gjatë fluturimit nga sistemi mbrojtës “Iron Dome”. Ndërsa kolona e mjeteve të blinduara niset drejt jugut, duke marrë një shteg ranor të gërmuar nga mjetet e gjurmuara përgjatë bregut, një pajisje e improvizuar shpërthen pas rezervuarit të plumbit, pa shkaktuar asnjë dëm.
Më poshtë, një mortajë goditi mjetin e parë të një kolone logjistike. Për pak minuta dy kolonat bllokohen, ndërsa artileritë vëzhgojnë me kujdes rrënojat. Kolona më në fund arrin në postën komanduese pa incidente të mëtejshme.
Por jo të gjithë patën të njëjtin fat. Pak ditë më parë, një autoblindë “Namer” u godit nga dy raketa antitank dhe vdiqën të gjithë ata që ndodheshin brenda, 10 ushtarë.
Vetëm një muaj më parë, mbi një milion palestinezë jetonin në dhe rreth qytetit të Gazës, zonë e rrethuar aktualisht nga ushtria izraelite.
Në pjesën më të madhe, qytetarët u larguan në jug, por autoritetet ushtarake izraelite vlerësojnë se rreth një e katërta mbeti në vend, kryesisht në qendër të qytetit. Sot, në terren në qytetin e Gazës, përpjekjet e ofensivës izraelite janë drejtuar poshtë.
“Ne kemi identifikuar tashmë dhjetëra hyrje në rrjetin e tunelit”, – thotë Yiftach, një major, i rekrutuar në front nga studimet e tij për drejtësi.
“Ne kurrë nuk zbresim nëpër tunele. Sapo gjejmë një dalje, thërrasim skuadrën e bombave për ta hedhur në erë”.
Mjetet e blinduara
Në vend të një skuadre këmbësorie, një nga mjetet e blinduara strehon një ekip mjekësor.
Është ngritur një njësi e lëvizshme e kujdesit intensiv, me një frigorifer për qeskat e gjakut, një mjek dhe një ndihmës mjek, Yonat tridhjetë e dy vjeçare, nënë e dy fëmijëve të vegjël, e angazhuar në front nga puna e saj si operatore shërbimi kombëtar ambulator në Izrael.
“Është lufta ime e dytë në Gaza, – thotë ajo. – Unë kam qenë në mesin e shpëtimtarëve në operacionet e vitit 2014, por kam qenë në këmbë. Tani ne udhëtojmë gjithmonë me automjete të blinduara dhe kjo na lejon të stabilizojmë ushtarët e plagosur dhe t’i evakuojmë sa më shpejt që të jetë e mundur, për t’i transferuar në spital me helikopter”.
Para se të thirrej përsëri në shërbim, Yonat ishte ndër të parat që nxitoi në komunitetet e sulmuara më 7 tetor.
Por ajo nuk dëshiron të flasë për atë që pa atë ditë. “Kjo luftë është e ndryshme nga ajo e vitit 2014. Prek një shkallë shumë më personale për mua. Ne duhet të mbrojmë popullsinë tonë civile dhe të sigurojmë që diçka e tillë të mos ndodhë më kurrë”.
Tragjedia
“Nuk mund ta harroj atë që pashë në një makinë, ndërsa po udhëtonim për në Kibbutz Kfar Aza. Një nënë që mban në krahë foshnjën e saj, të dyja të vrara me armë zjarri”, raporton nënkoloneli, i cili u dërgua në vend me një kolonë tankesh më 7 tetor, pasi dhjetëra njerëz ishin masakruar në kibuc (komunitet).
“Të gjithë ne këtu në brigadë njohim dikë që u vra më 7 tetor dhe nuk kemi asnjë dyshim për kuptimin e misionit tonë në këtë kohë”.
Zyrtarët e lartë e dinë mirë se presioni ndërkombëtar së shpejti mund ta detyrojë Izraelin të tërheqë një pjesë të forcave të tij të armatosura.
“Na ka mbetur pak kohë para se të detyrohemi të ndryshojmë taktikë, këtë e dimë shumë mirë. Prandaj ne nuk ndalemi dhe ecim përpara me të gjitha forcat në dispozicion”.
Kjo është lufta e tij e tretë në Gaza. Ai ka luftuar në vitin 2009 dhe 2014. Babai i tij është rezervist, tani shërben në kufirin verior.
“Hamasi duhet të eliminohet një herë e përgjithmonë”, deklaron nënkoloneli. “Nuk dua që djali im, i cili tani është katër vjeç, të detyrohet të vijë të luftojë në Gaza kur të rritet”.
Burimi: “The Sunday Times”; Përshtati në shqip: Gazeta “Si”
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
