Ndërsa inflacioni po rritet, epoka e rendimentit negativ të obligacioneve – që investitorët duhet t’u paguajnë qeverive për privilegjin e huazimit të parave – mund të jetë në përfundim.
Një nga anomalitë më të mëdha financiare të epokës pas vitit 2008 ka qenë rritja e obligacionit me rendiment negativ. Ideja e një huazuesi që paguan huamarrësin, në vend se të ndodhë e kundërta, duket se përmbys të gjitha supozimet që janë bërë për financën.
Megjithatë, me nxitje të inflacionit, epoka e yield-it negativ të obligacioneve mund të jetë duke u mbyllur. Dhe kjo premton të sjellë dëmet e saj, veçanërisht brenda Eurozonës.
Bonot me rendiment negativ janë akoma këtu, por ka shumë më pak prej tyre.
Në pjesën më të madhe të botës, qeveritë kanë qenë në gjendje të marrin hua me norma interesi negative në vitet e fundit (dhe ende janë). Me fjalë të tjera, investitorët kanë qenë të gatshëm të paguajnë qeveritë për privilegjin e huazimit të parave.
Por prapa kësaj ka pasur shumë forca lëvizëse. Një nga më të dukshmet është se bankat qendrore kanë qenë një prani e vazhdueshme në tregun global të bonove, me premtimin se ata do të jenë gjithmonë atje si blerësi i mjetit të fundit.
Mes bllokimit global, grumbulli i borxhit negativ u rrit. Në të vërtetë, kohët e fundit në dhjetor, vëllimi i borxhit me rendiment negativ arriti një rekord të ri prej rreth $ 18 trn.
Sidoqoftë, epoka e borxhit me rendiment negativ mund të jetë afër fundit të saj. Tani që shqetësimet në lidhje me inflacionin kanë filluar të hyjnë në rrjedhën kryesore, blerja e borxhit që tashmë ju kushton para për t’u zotëruar, edhe nëse inflacioni është ulur në 0%, nuk duket si ideja më e mirë e mundshme.
Një rajon ku borxhi me rendiment negativ ka qenë një pjesë shumë e madhe e peizazhit financiar për disa kohë është Eurozona. Siç raporton Reuters, rreth tre të katërtat e obligacioneve sovrane të zonës euro tregtuan me rendimente negative në fund të vitit të kaluar.
Rendimentet negative të obligacioneve kanë rezultuar mjaft të dobishme pasi ato heqin shumë presion nga grumbujt e borxhit sovran.
Politika po tregon më shumë tolerancë ndaj inflacionit kudo në botë.
Rezerva Federale ka të ngjarë të reagojë ndaj rritjes së normave të interesit në SHBA.
Nuk ka siguri, natyrisht. Nuk ka kurrë.
Por është e arsyeshme të besojmë se Rezerva Federale do të jetë e etur të tërheqë ritmet në rritje, edhe nëse kjo nënkupton krijimin e një politike monetare më radikale.
Ajo tashmë ka thënë se tani synon një mesatare afatgjatë prej 2%, që do të thotë se mund të lejojë që inflacioni të rritet mbi 2% për të kompensuar për të gjitha vitet që kaloi nën 2% në dekadat e fundit.
Megjithatë, Banka Qendrore Europiane historikisht ka pasur një punë shumë më të komplikuar.
Ajo do të dojë të mbajë normat e interesit të ulëta (ose të paktën të kontrolluara) në mënyrë që të ruajë ndjenjën e qetësisë që ka mbretëruar që kur Mario Draghi arriti të ndalë frikën e prishjes së zonës euro vite më parë.
Me pak fjalë, politika si në SHBA ashtu edhe në zonën e euros sugjerojnë që forcave inflacioniste do t’u jepet një liri e lirë për të paktën disa kohë.
Ritmi me të cilin lëviz secila mund të ndikojë në kursin e këmbimit euro-dollar por pika më e rëndësishme është që ditët e obligacioneve me rendiment negativ mund të numërohen.
Burimi: Money Week /Përshtati në shqip: Gazeta “Si”
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
