Kënga e Ermal Metës në Sanremo, për fëmijët e Gazës: Nuk kam frikë nga reagimet politike

Gazeta Si – “Kisha edhe një këngë nga vajza ime Fortuna, por për Sanremon preferova të këndoja për fëmijët e të gjithëve”. Kështu e prezanton Ermal Meta “Stella Stellina”, këngën që do të këndojë në Festivalin Italian të Këngës.

Kjo është paraqitja e tij e pestë, e gjashta nëse llogaritet ajo me grupin e tij debutues, La Fame di Camilla, dhe një triumf, në vitin 2018, si dyshe me Fabrizio Moro, për “Non mi avete fatto niente”.

Dhe pas dhunës në familje të “Vietato morire” (viti 2017) dhe sulmeve terroriste që pasuan fitoren e tetë viteve më parë, ai sjell një temë tjetër aktuale.

“Stella Stellina” është historia e një vajze të vogël viktimë e luftës në Gaza… një temë përçarëse…

Nëse është përçarëse, dua të ndahem nga ata që mendojnë se është. Dua të rri larg atyre që besojnë se nuk mund të flasim për një popull që është masakruar vazhdimisht për 70 vjet, një popull që është në gojën e të gjithëve, por askush nuk flet për të, një oksimoron i çmendur. Por unë nuk po flas për luftën; lufta është midis dy ushtrive dhe këtu unë shoh vetëm një….

Si lindi “Stella Stellina”?

Vajza ime Fortuna, e cila është një vjeçe e gjysmë, më kërkon shpesh të luaj për të: ‘muzikë, babi’… Unë shpik vjersha për fëmijë me kitarën në dorë dhe një ditë po improvizoja diçka në “Stella Stellina”. Ajo melodi më ngeli në mendje, por pastaj m’u kujtua një video që kërkon pëlqimin tënd për ta parë për shkak të përmbajtjes së saj delikate. E hapa dhe shprehja në fytyrën e një vajze të vogël nga Gaza më përshkoi. Teksti erdhi nga mënyra e vendosjes së vetes sime para një qytetari të Gazës të dëshpëruar.

Vajza e vogël nuk ka emër në këngë.

Ajo nuk ka një emër, ashtu si populli i saj nuk ka zë, por të gjithë mund të kenë një.

A keni frikë nga reagimet politike?

Ato nuk më trembin. Një kantautor ka një detyrë: të shprehë atë që ndjen pa filtër. ​​Jam gati për çdo kritikë për të mbrojtur atë që besoj. Unë përdor të drejtën e lirisë së fjalës të garantuar nga Kushtetuta dhe nuk do ta mbyll gojën.

Fortuna (vajza e tij) është 1 vjeçe e gjysmë vjeç dhe shumë e re për ta kuptuar, por disa muaj më parë ju adoptuat Klodjanën dhe Lumturijen, dy vajza 18-vjeçare shqiptare. Si përshtatet tema e Gazës në familjen tuaj?

Unë dhe gruaja ime, Chiara, jemi të tronditur dhe të habitur. Reagimi i vajzave është heshtja, ndoshta nga frika, ndoshta nga mosdija se si të gjejnë fjalët e duhura.

Adoptimi vjen pas një udhëtimi në Casa Rosalba, një shtëpi bamirësie në Lezhë, në vendlindjen tuaj në Shqipëri, e cila kujdeset për vajza me histori të ndërlikuara…

Përgjegjësja e shtëpisë, Motër Alma, erdhi në një nga koncertet e mia dhe më ftoi të vizitoja shtëpinë. Ndjeva një lidhje të menjëhershme. Ishte një nga ato gjëra që jeta të sjell dhe nuk mund t’i injorosh. Ato ishin 15 vjeçe dhe për shkak të kompleksiteteve burokratike të birësimit ndërkombëtar, të ndikuara nga fakti që unë dhe Chiara nuk jemi të martuar, vendosëm të prisnim derisa të mbushnin 18 vjeçe. Që atëherë, në marrëveshje me Motër Almën, ato i kanë kaluar pushimet e Krishtlindjeve dhe të verës me ne. Herën e parë që vajzat u kthyen në Shqipëri, ishte sikur ne me Chiara-n ramë në heshtje.

Së shpejti do të dalë një album: “Funzioni vitale” do të dalë më 27 shkurt.

Është një album i përshkuar nga tema e kohës. Koha e kuptuar, jo si një arkë thesari kujtimesh, por si mashtrim. E kaluara është zona jonë e rehatisë, është një dhomë që e dini, por nuk ju tregon se kush jeni tani dhe kush do të jeni. Dhe ndoshta as kush ishit sepse, për një formë mbrojtjeje, ti hedh dritë mbi disa gjëra dhe jo mbi të tjerat. Në këto vite kam prerë lidhjet me të kaluarën, kam hequr dorë nga shumë gjëra për t’i bërë vend asaj që do të vijë.

Në “Delorean” dhe “Levi’s 501”, e kaluara ka gjithashtu një vlerë pozitive: është nostalgji…

Nostalgjia është një akt besnikërie ndaj asaj që ishe. Ato xhinse, për shembull, janë adoleshenca ime. Më rrinë tmerrësisht… Adoleshenca është momenti kur shkëputesh nga familja jote dhe nga një satelit bëhesh një planet.

Më 13 shkurt, Carlo Conti do t’ju çojë në Kuirinale…

Jam i lumtur dhe i nderuar që takoj Presidentin Mattarella. Vitet e fundit, ndryshe nga figurat e tjera, ai i ka dhënë dinjitet dhe shtyllën kurrizore Italisë. Do të sigurohem që të gjej një kravatë për rastin.

Burimi: “Corriere della Sera”; Përshtati: Gazeta “Si”