Sulmi i Hamasit, publikohen video të masakrës: Fëmijë që bërtasin dhe urdhrat e militantëve

Gazeta Si – Masakër metodike në 43 minuta. Ushtria izraelite ka vendosur t’u tregojë mediave ndërkombëtare një koleksion të materialeve digjitale të mbledhura në këto 17 ditë që nga masakra e 7 tetorit, me 1400 të vdekur deri tani, kryesisht civilë.

Pamjet janë grumbulluar mes kamerave të mbajtura nga terroristët e Hamasit, nga objektivat që duhet të garantojnë sigurinë në fshatra, videokamerat e atyre që po përpiqeshin të arratiseshin ose ranë në prita, që u përhapën në rrjetet sociale nga autorët dhe viktima. Sulmi në jug të vendit zgjati mbi 10 orë.

Projeksioni i publikimit të pamjeve, u zhvillua në një bazë ushtarake në veri të Tel Avivit, me kërkesën për të lënë celularët jashtë, disa nga këto skena nuk janë parë kurrë nga izraelitët.

Videoja e vënë në dispozicion për publikim zgjat pak më shumë se një minutë, edhe në 42 të tjerat, skenat më të egra u hoqën.

Kaq mjafton tashmë. Zëdhënësit kërkuan të hiqeshin emrat e komuniteteve: familjarët nuk i dinë të gjitha detajet, në shumë raste fati i atyre që duken ende të gjallë në fund të sekuencës mbetet i padepërtueshëm.

Kamera e internetit është e fiksuar në një cep të tavanit. Babai dhe dy djemtë e tij vrapojnë me të brendshme – është gdhirë – drejt derës, oborrit dhe strehës së vogël prej betoni që zakonisht shërben për t’u mbrojtur nga predhat e mortajave, kibuci është disa qindra metra larg Gazës.

Burrat me kamuflazh hedhin një granatë, babai vdes në çast, militantët nxjerrin djemtë e moshës 9 deri në 12 vjeç dhe i kthejnë në dhomën nga ikën duke i lënë vetëm.

Ata, së bashku thërrasin “babi, babi”; i madhi i thotë të voglit “është e gjitha e vërtetë, nuk është shaka”; i afrohet dhe i lan syrin e lënduar me një shishe ujë; ai hidhet në tokë duke bërtitur “Dua të vdes”.

Objektivat e mbajtur me jelek antiplumb ndjekin kasaphanën nga këndvështrimi i shfarosësve: nxisin njëri-tjetrin, shkëmbejnë urdhra.

Kamera fokusohet në një trup në tokë, duket si një punëtor i huaj, ka shumë tajlandezë të punësuar në fushat atje përreth: e qëllojnë, e shkelmojnë, jashtë ekranit dikush kap një shat dhe fillon ta therë me teh hekuri për t’i prerë kokën. Në video duken duart që mbajnë dorezën dhe goditjet që bien në qafën e viktimës.

Më pas, xhami i përparmë i një makine që plas nga plumbat – është gjuajtur brenda makinës – dhe më pas lëvizja e ngadaltë e automjetit deri në përplasje: gjaku nuk duket, por xhami i plasaritur përcjell ankthin e normalitetit të copëtuar rrugës pranë shtëpisë.

Fëmijët nga Re’im rave u grumbulluan në stacionin e autobusit, ata gjysmë të gjallë tërheqin zvarrë nga flokët e tyre.

Tmerri është i planifikuar, i studiuar. “Ata ndoqën urdhrat e përshkruara në manualet që gjetëm. Ata morën gjithçka për ta përdorur atë në një strategji terrori psikologjik”, shpjegon gjenerali Mickey Edelstein.

Ai i përgjigjet në mënyrë indirekte militantëve të Saleh Al Arourit, në mesin e liderëve të Hamasit jashtë vendit, të cilët ishin përpjekur t’ua atribuonin brutalitetin ndaj civilëve, palestinezëve të cilët kaluan nëpër boshllëqet e hapura në barrierën nga fondamentalistët: “Ne besojmë se edhe të ashtuquajturit ‘civilë’, – komenton Edelstein, – janë të lidhur me Hamasin. Ata ishin vala e tretë e parashikuar nga planet e terroristëve”.

Pamjet janë tmerruese: gjurmët e kuqe në katet e lëna nga të gjymtuarit, kufoma e djegur me një leckë që i mbulon gojën, e cila tregon për torturat e mëparshme, ajo e shtrirë në fytyrë me duar të lidhura pas shpine, trupat e zhveshur të lënë me këmbët e hapura, pengjet e rrëmbyer dhe të ngarkuar në kamionçina, telefonata e një terroristi në Gaza.

Tmerri vazhdon edhe me përgjimin e një telefonate. “Babi, po telefonoj nga celulari i një gruaje hebreje. Dhjetë prej tyre i vrava me duart e mia…!”.

Ka konfuzion mes atyre që telefonohen nga pala tjetër, që nuk dinë të reagojnë ndaj ekzaltimit të mizorive: duket se festojnë, sigurisht nuk i dënojnë dhe në fund brohorasin: “Kthehu në shtëpi”. “Çfarë rikthimi! Ose martirizim ose fitore”.

Përshtati: Gazeta ‘Si”